Inti Raymi

Vandaag, 24 Juni, was het Inti Raymi ´festival van de zon´ feest in Cusco. Inti Raymi is het belangrijkste evenement in de regio Cusco dat nog uit de tijd van de Inca´s stamt.
Inti Ramyi is een eerbetoon aan de god Inti, luidt het nieuwe jaar van de Andes in en het markeert het winterpunt (de korste dag).
Het jaar 1535 was de laatste keer dat het feest werd bijgewoond door een Inca keizer, waarna het werd onderdrukt door de Spaanse heerschappij en de Katholieke kerk. Nadat enkele jaren nog kleine ceremonies werden gehouden, werd het in 1572 een officieel verboden festival.

Bijna 400 jaar later, in 1944, werd het feest weer tot leven geroepen in de vorm van een historische reconstructie met acteurs door Faustino Espinoza Navarro. Sindsdien wordt het jaarlijks gevierd in de ruines van Saqsaywaman, en het trekt vele toeristen en lokale mensen.

Vooral dat laatste heeft de dag vandaag bepaald, de dag waarvoor ik vrij heb genomen van mijn project en naar Cusco ben gekomen. Pinkpop was er niks bij; er waren echt belachelijk veel mensen. De ceremonie vond plaats op een groot grasveld tussen de ruines, met in het midden een goedkoop houten podium waar stenen op waren geschilderd. Daaromheen waren tribunes waar de rijke toeristen zaten, en die allemaal 90 dollar moesten neerleggen. Voor de rest van het volk en de toeristen was het gratis, wat zoveel wil zeggen dat alle heuvels met zicht op de ceremonie helemaal vol zaten. Tussen een handjevol roodverbrande toeristen, een peruaanse familie die een heerlijk ruikende pan vlees en aardappelen met rijst had meegenomen, zat ik zes uur lang in de met stof vermengde stenen wat koekjes en Inka Kola (belachelijk zoete en ongezonde gifgroene frisdrank) te verteren, terwijl ik in de verte op het podium wat gekleurde figuurtjes zag dansen.

Van de ceremonie heb ik uiteindelijk weinig meegekregen, maar ik heb toch een erg leuke dag gehad met de mensen met wie ik erheen was. Hoogtepuntje was toen een enorme menigte mensen zich door een horde politie heenbeukte en een grote heuvel met ruines (waar het verboden was op te zitten, dit jaar voor het eerst) boven het podium bezette. Wij zaten op de heuvel ertegenover en dat was een stuk spectaculairder dan het slachten van een lama, wat er erg nep uitzag en ik dus zeer betwijfel hoe echt dat was, waarmee de ceremonie werd beeindigt.