El Boleto Turistico en een Hoop Oude Stenen

Er zijn een aantal dingen in Cusco waar je als gringo onmogelijk aan ontkomt; oude vrouwen die je mutsen en truien van alpaca wol willen verkopen (die ik uiteraard allebei al bezit), jonge vrouwen die je op elke hoek van elke straat massages aanbieden, tientallen kunstenaars die je allemaal dezelfde tekeningen aanbieden, in één straat twintig keer achter elkaar cocaine en wiet aangeboden krijgen, maar bovenal zul je niet ontkomen aan het kopen van een Boleto Turistico.

Het Boleto Turistico is een entree kaartje voor zo ongevoor alle plekken met oude stenen rondom Cusco. Zonder dit kaartje kom je eigenlijk nergens binnen. Je kunt ermee naar de ruines van Saqsaywaman, Pisac, Ollantaytambo, Chinchero, Tipon en nog een aantal andere plekken en musea.
Afgelopen zaterdag heb ik de ruines van Saqsaywaman bezocht, die op een heuvel boven Cusco liggen, en een mooi uitzicht over de stad geven. De ruines zelf vond ik hier niet echt heel speciaal, buiten het feit dat het echt ongelovelijk is hoe duizenden stenen van gemiddeld een kubieke meter zo precies uitgehakt en opgestapeld zijn. Ik heb hier wel lekker zitten tekenen, en daarna een mooie wandeling door een stuk bos en over een oud inka pad terug naar de stad gemaakt.
Wat deze dag wel een heel leuk einde gaf waren de twee uur die ik tegen zonsondergang heb doorgebracht op de plaza voor de San Cristobal kerk, ook met uitzicht over de stad. Ik kom daar regelmatig om te lezen of gewoon te genieten van het uitzicht.
Op dit pleintje zitten dagelijks vrouwen in traditionele klederdracht te werken en te verkopen, en hun kinderen lopen er net zo mooi bij met hun lama´s en vragen half gehersenspoeld aan iedereen die er niet Peruaans uitziet ´take a picture, un sol, un foto´. Tussen deze mensen en de toeristen lijkt een dikke denkbeeldige muur te staan, zoals de maskers wat ik in het eerste bericht noemde.
Maar juist met deze mensen had ik een erg leuke ervaring; Ik had de dag ervoor een gesprek gehad met een vrouw die op dat plein haar handwerk aan het verkopen was, en ze had een erg mooie muts te koop, maar zwerver die ik ben had niks bij om het te kopen, dus ik had met haar afgesproken dat ik de volgende dag terug zou komen op de muts te kopen. Ze was ongeveer uurtje te laat dan de afgesproken tijd (heel normaal hier), dus ik ging mijn tekening afmaken van Saqsaywaman, en ik zag de kinderen al nieuwschierig kijken wat ik aan het doen was, maar ze bleven op een afstand.
Toen de vrouw kwam en ze bij me kwam zitten en we weer een leuk gesprekje hadden, ze heeft me wat Quechua geleerd en verteld over de inka cultuur, kwamen de kinderen meteen erbij staan, en allemaal natuurlijk giechelen om mijn prachtige Spaans. Nadat ik de muts had gekocht en de vrouw weer wegging, had ik papier en potloden aan de kinderen uitgedeeld en toen hadden ze een paar prachtige tekeningen voor me gemaakt, met de groeten aan al mijn vrienden in nederland: Para Ronald y todos sus amigos que estan saludos de Cusco, tu amiga Leonor. Een vrij hartverwarmende namiddag dus.

Maar weer terug naar de stenen. Voor zondag had een ik dagje geboekt om de heilige vallei te bezoeken, met de ruines van Pisac, Ollantaytambo en Chinchero. Naast het feit dat de ruines erg mooi waren en allemaal prachtig gelegen in de bergen, was het eigenlijk verschrikkelijk. Ik had namelijk van tevoren moeten informeren naar deze dag, dan had ik geweten dat ALLE gringos op zondag eropuitrekken in toeristenbussen. Dat wil zeggen dat ik in Ollantaytambo in de file stond op de oude inkatrappen tussen de ruines, omsingeld door flitsende cameras en ontzettend veel irritante Amerikanen. In Pisac was het wel relatief rustig, en dit vond ik ooit de mooiste plek van de dag, heel mooi gelegen op een bergtop.
We sloten de dag af in Chinchero, na vanuit de bus een prachtige zonsondergang over de besneeuwde bergtoppen gezien te hebben. Chinchero was niet heel interessant, het was al donker bij aankomst, en er waren alleen nog een honderdtal mensen op het pleintje voor de kerk hun waren aan het verkopen. Een redelijk triest aanzicht moet ik zeggen, want deze mensen leven echt in dienst voor de toeristen, wat mij iets te veel aan de nare geschiedenis van Peru doet denken, waar ze al 500 jaar ondergeschikt aan de blanken leven.

Vandaag heb ik tenslotte de ruines van Tipon bezocht, samen met Doro, die ook op de spaanse school zit. We hadden de plek eigenlijk voor onszelf, want er waren maar een handjevol andere mensen. Het was echt erg mooi, wederom heel mooi in de natuur gelegen, en er was een indrukwekkend canalen systeem dat tussen de terassen op de berghelling liep. We hebben de berg die boven de ruines uitsteekt nog halfverwege beklommen, vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over de ruines en de vallei.
Ten slotte hebben we in het mooie dorpje Tipon, een landbouwers dorpje in een uitzonderlijk groene omgeving, de befaame Cuy (hamster) gegeten. Dat gebakken beestje ziet er luguber uit, met het hoofd inclusief tanden en pootjes inclusief nagels er nog aan, maar smaakte prima.

Vrijdag bezoek ik het archeologische hoogtepuntje Moray, na mijn laatste les spaans. En dan maandag begin ik al met werken in het project in Caicay.