100 km in 5 dagen. Tussen 4600 meter en 1800 meter. Blaren. Spierpijn. Slaaptekort. En de mooiste natuur die ik ooit heb gezien. In de afgelopen 5 dagen heb ik de Salkantay bergtocht naar Machu Picchu gelopen, als slagroom op de taart na 6 weken Peru. Ik zal het per dag beschrijven. de foto´s zijn van boven naar beneden dag 1, 4 en 5.
Vorige week donderdag ging de wekker om 3.30 in de nacht, want om 4 uur werden opgehaald door het busje en de gids die ons naar de voet van de Salkantay berg zou brengen. Na de rit van 3 uur, waar ik me door het slapen niks van kan herinneren, kwamen we aan op de pampa´s onder de berg aan. Dit was op 3500 meter hoogte, en nadat alles op de paarden was geladen (ik droeg zelf mijn eigen spullen, maar de rest van de groep gaf alles af aan de dragers) begonnen we aan een klim van 1100 meter de hoogte in, in 4 uur lopen. Al snel nadat we begonnen waren liep ik een redelijk eind voor op de groep, en relaxt als de gids was, spraken we vanaf het eerste rustpunt af dat ik vooruit mocht lopen, en zou wachten bij de afgesproken lunch en overnachtingsplaatsen. Dit betekende dat ik de 5 dagen zo goed als ik mijn eentje heb afgelegd, want ik liep steeds een uur voor op de groep. Dit heeft het zo veel mooier voor me gemaakt, de stilte en eenzaamheid van de hoge bergen kon ik helemaal opzuigen. Na de pas onder de gletsjer onder Salkantay op 4600m overgestoken te hebben was het nog een halfuurtje lopen naar de overnachtingsplaats, waar ik al voor de paarden aankwam en later heb meegeholpen de tenten op te zetten. We kregen die avond heerlijk te eten, vis met rijst, en de kok was echt geniaal, elke dag kregen we belachelijk creatief en heerlijk te eten. Die nacht werd het -10 en heb ik door de kou dus niet veel geslapen in het tentje. Mijn slaapzak was prima, maar mijn gezicht vroor eraf.
De 2e en 3e dag kan ik wat korter over zijn, ik liep maar 3 tot 4 per dag op de tocht, en was voor de middag al op de campingplek, waar we de rest van de middag rustten en heerlijk aten. We waren inmiddels afgedaald naar 3000 meter de 2e dag, en kwamen al in bereik van het regenwoud, wat hier begon in de vorm van dik groen struikgewas.
De 3e dag daalden we af naar 1800 meter, en liepen we door het ´cloudforest´, het overgangsgebied naar het Amazone woud. Dit was echt ongelovelijk mooi, in de groene riviervalleien liep ik onder de lianen, langs de witte rubberbomen, en vlogen insecten zo groot als mijn hand voorbij. Deze avond hebben we in het jungle dorpje waar we sliepen een heerlijke koffie gedronken, die daar ter plekke wordt gegroeid.
De 4e dag was het zwaarst. We werden om 5 uur gewekt en na een stevig ontbijt gingen we opweg, de laatse etappe, naar de Aguas Calientes, het dorpje onder Machu Picchu. We liepen die dag een stuk van het originele Inca trail. In een tocht van 6 uur staken we een berg over en liepen we door het dal naar het dorp. Het oversteken van de berg was extreem zwaar. In 3 uur stegen we een kilometer, en stijl dat het was! Toen we eindelijk boven kwamen hadden we wel een prachtig panaroma van de omgeving, en aan de overkant van de vallei zagen we machu picchu al op de bergtop liggen. Na nog een zware afdaling van 2 uur en een wandeling van een uur door het dal kwamen we in het dorp aan, waar we welverdiend een heerlijke lunch en een goede rust kregen.
En toen was het zover, dag 5, waar ik al jaren naartoe heb geleefd: om 4 uur ´s-nachts onder de volle maan de eerste voet leggen aan de wandelijk naar Machu Picchu. Ik liep weer een stuk voor op de groep, haalde nog een horde mensen in, en uiteindelijk liep ik alleen op de zwak verlichtte trappen de berg op. In mijn hoofd droomde ik al dat ik als eerste zou aankomen, en daar zou zitten kijken naar de ruines verlicht door de maan, wachtend op de zon. Die wan illusie hield me in ieder geval snel aan het lopen ,want meer had ik er niet aan; om 5 uur kwam ik aan bij de entreepoort, waar al een dertigtal anderen zaten te wachten tot de deuren om 6 uur open gingen. Nouja, in de rij danmaar. Een halfuur later kwam mijn groep, en om 6 uur konden we naar binnen. wel kregen we als eerste vijftigtal mensen de mogelijkheid om mooie foto´s te maken van Machu Picchu zonder mensen erin, dus het opstaan was het waard. Na de rondleiding hebben we nog Waynapicchu, de berg erboven beklommen en een tocht naar de maan tempel gemaakt, wat alles bij elkaar weer een wandeling van 4 uur was, en dat plus het lopen naar en terug van de ruines naar het dorp maakte dit de zwaarste, maar veruit mooiste dag.
Na 4 dagen lopen is Machu Picchu een prachtige beloning, de mensen die met de trein van Cusco komen, de bus naar de ruines pakken, een aantal fotos maken en weer terug gaan, die hebben niks meegemaakt. Ik heb er bloed (letterlijk) en zweet voor gegeven om er te komen, en om als een van de eersten ´s ochtends over de ruines te kijken, had ik even het gevoel dat ik er in 1912 bij was met Hiram Bingham, heel eventjes maar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten