Yunca Puncu

Morgen vertrek ik op een 5 daagse tocht naar Machu Picchu, en hoewel ik daarna nog 2 dagen naar het project terugga, heb ik vandaag het gevoel gekregen dat het al afgelopen is. De tweede etappe is afgesloten, en nu begin ik aan de laatste, eerst dus Machu Picchu, en daarna reis ik af naar Bolivia waar ik naar een immens grote zoutvlakte bij Uyuni ga, van 12000 km2.
Maar laat ik eerst nog een afsluitend berichtje over het project in Caicay schrijven. Over het project zelf heb ik al genoeg verteld, dus zal ik vertellen over twee mooie dingen die ik de afgelopen dagen buiten het project rond het dorp heb meegemaakt.

Afgelopen zondag ben ik met Nine en 2 meisjes die dagelijks naar het project komen, Vanessa en Mireny, (Vanessa is het buurmeisje en Mireny is de dochter van de kokin) naar Yunca Puncu gewandeld. Het project is vernoemd naar Yunca Puncu, wat een oude Inca brug ruine is in de rivier op ongeveer anderhalfuur wandelen buiten het dorp. Nine en ik hadden de vorige dag in Cusco een hoop lekkers gekocht; grote broden, salami, snoepjes, frisdrank en noem het maar op. Na de wandeling door de prachtige omgeving kwamen we aan bij Yunca Punca, en inmiddels was de omgeving zo dramatisch veranderd ten opzichte van het dorp dat ik me voelde alsof ik rondwaande in een oude wild west film.
Ik maakte een vuur onder de rots, en we roosterden het brood waarna we gingen picknicken. We hebben het zo ontzettend leuk gehad, er waren geen mensen in de omgeving te bekennen, de meisjes maakten een zandkasteel en Nine en ik doken de ijskoude rivier in. Aan het eind van de dag heb ik voor iedereen gekookt in het project, en ook de familie van Mireny uitgenodigd.

Op de route naar Yunca Puncu, ongeveer halverwege, is in een rots een pre-inca begraafplaats gelegen, die we die zondag gezien hadden. We hadden toen geen tijd om het te bezoeken, dus zijn we er vandaag naartoegegaan. Na een korte wandeling, en daarna een korte maar intensieve klim zaten we opeens onder een grote stijle rots waarin kleine grotjes waren uitgegraven. Of het een begraafplaats was weten we niet zeker, maar aangezien ik er een half skelet heb opgegraven op een plek waar een dijbeen de grond uitstak, gingen we daar maar vanuit. Het was heel speciaal om op zo een oude plek te zijn, die niet eerder onderzocht lijkt te zijn, en waar op wat andere vrijwilligers uit het dorp nooit toeristen komen.

Maar nu is dus de tijd gekomen om afscheid te nemen. Afscheid van de kinderen, afscheid van Flora, Mireny en Oscar, afscheid van de prachtige omgeving, afscheid van Nine en afscheid van Caicay, waar ik me zo thuis heb gevoeld de afgelopen maand, en een stukje van mijn hart zal achterlaten, om het hopelijk ooit nog eens op te zoeken.